Αλλαγή οπτικής

Δεν συμβαίνει συχνά, τη στιγμή που  γεμίζεις το καλάθι σου στο σουπερμάρκετ, να σκεφτείς ότι αρπάζεις το φαγητό από μια ολόκληρη οικογένεια. Τα ράφια δεν γράφουν πόσοι άνθρωποι θα πεινάσουν αν επιλέξεις το προϊόν που ο μεσάζοντας προσφέρει φτηνά, επειδή ο παραγωγός δεν πήρε την αμοιβή που δικαιούται ή δεν πληρώθηκε καν. Πόσο ηθικό είναι όμως, κάποιος να πεινά, επειδή οι ανάγκες κάποιου άλλου υπερβαίνουν το απαραίτητο;
Αν και έχουμε υποστεί τις  συνέπειες αυτών των επιλογών, ακόμα δεν συμπεριλαμβάνουμε  στις καταναλωτικές μας αποφάσεις  τον άνθρωπο πίσω από το προϊόν, ανεξάρτητα με το αν είναι Έλληνας  ή όχι. Εκατομμύρια παιδιά δουλεύουν  για να απολαμβάνουμε φτηνά ρούχα  και ακόμα πιο λεπτά κινητά. Μπορεί να μη μένουν στην γειτονιά μας, αλλά ούτε τον καταστηματάρχη της  γωνίας σκεφτόμαστε όταν αγοράζουμε από τον μεγαλέμπορο. Αφήνοντας  στην άκρη την ηθική, είναι βιώσιμη αυτή η επιλογή;
 Με εξαίρεση ελάχιστες  χώρες, οι άνθρωποι επιβιώνουν με λιγότερο από 1 ή 2 δολάρια την ημέρα. Η μειοψηφία  ευημερεί και οι υπόλοιποι υπομένουν. Δεν είναι τυχαίο, ούτε συμβαίνει μόνο επειδή ο οικονομικός Βορράς συντηρείται από τις θυσίες του Νότου. Πριν από τα μεγάλα συμφέροντα, υπάρχει η ατομική ευθύνη.
Σε συνθήκες αυξανόμενης φτώχειας, η ανάγκη για πραγματικά βιώσιμες λύσεις είναι μεγαλύτερη. Αυτές οι λύσεις όταν δεν παρέχονται από την  πολιτεία, πρέπει να απαιτούνται, ειρηνικά και με επιμονή. Και αυτό συμβαίνει, κάθε μέρα, σε δεκάδες χώρες όπου ο κόσμος διαμαρτύρεται και φωνάζει  για το αυτονόητο.
Η ένταση της φωνής μετριέται  σύμφωνα με το πόσα μπορείς να αγοράσεις, πόσο μπορείς να επικοινωνήσεις και να επηρεάσεις. Οι κυβερνήσεις συνήθως πάσχουν από βαρηκοΐα και αρκούνται στο να ρυθμίζουν την ένταση. Μας αρέσει να σκεφτόμαστε ότι ξεχωρίζουμε, αλλά οι συνθήκες μας υπερβαίνουν. Όσο το κατά κεφαλήν εισόδημα μειώνεται, τόσο η φωνή χαμηλώνει. Η αδικία δεν έχει σύνορα, όπως δεν έχει και η μόλυνση του περιβάλλοντος ή μια επικίνδυνη ασθένεια.
Πιστεύουμε ακόμα πως  τα χειρότερα συμβαίνουν μόνο στους  άλλους. Αλλά, το σύστημα λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο παντού, χωρίς  στεγανά. Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως από την πρώτη στιγμή που έγιναν κινήσεις υποβάθμισης της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας στη χώρα μας, έπρεπε να δράσουμε. Να υπερβούμε τον εαυτό μας και να προσπαθήσουμε περισσότερο.
Όταν η φτώχεια και  η ανεργία δεν ελέγχονται, όταν κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές από  τις ελλείψεις φαρμάκων, η κυβέρνηση  δεν μπορεί συνεχίσει να κρατά  τα μάτια και τα αυτιά της κλειστά. Εμείς, δεν θέλουμε άλλες ευθύνες, δεν αντιδρούμε μαζικά, ενώ χρόνια τώρα γνωρίζουμε ότι το έλλειμμα διογκώνεται, ότι τα λεφτά από τα ταμεία εξαφανίζονται, ότι το φορολογικό σύστημα έχει πολλούς  ευνοούμενους, ανάμεσά τους ίσως κι εμείς.
Δεν θα είναι η πρώτη φορά, που μια επιπόλαιη συμπεριφορά θα μας κοστίσει στο τέλος ακριβά. Αντί να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες, στρεφόμαστε στη μισαλλοδοξία και τη βία που αναπόφευκτα φέρνει μαζί της. Η βία δεν οδηγεί σε καλύτερες μέρες. Όσο κι αν πιστεύουμε ότι μας εξυπηρετεί, γίνεται ανεκτή σε τέτοιο βαθμό, που είναι σχεδόν καθιερωμένη. Μόλις εξαπλωθεί αρκετά, δεν θα χρειάζεται να μας εξυπηρετήσει για να συνεχίσει να υπάρχει.
 Μέσα σε ένα σύστημα, που  επιτρέπει σε κάποιον που μεθά να αυξήσει την παγκόσμια τιμή του πετρελαίου, αλλά αφήνει 1 δισ. ανθρώπους  να πηγαίνουν για ύπνο νηστικοί, οι σκέψεις για περαιτέρω καθυστερήσεις ή εξαιρέσεις περισσεύουν. Μέχρι να βγούμε από την κατάθλιψη ή να βρούμε την κατάλληλη στιγμή, μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια. Τα πράγματα δεν είναι ανάγκη να πάρουν αυτή τη τροχιά. Ας το πάρουμε απόφαση. Αν ψάξουμε πάλι για εύκολα θύματα και γρήγορες λύσεις, θα στερήσουμε από τον εαυτό μας κάθε δυνατότητα ανάκαμψης.
 Τίποτα άλλο δεν μπορεί να εγγυηθεί τη βιωσιμότητα μας περισσότερο από την αξιοποίηση των δικαιωμάτων και των πόρων μας, των εξουσιών και της συλλογικής μας δύναμης ως πολίτες. Η αρχή του νήματος είναι στο χέρι μας, ή μάλλον καλύτερα, στο μυαλό και στο πορτοφόλι μας. Η λύση που όλοι ευχόμαστε είναι πιθανή, το ίδιο όμως και η χρεωκοπία που έρχεται αν δεν κάνουμε κάτι σύντομα, συλλογικά και με επίγνωση.
Φωτογραφία, κείμενο: Βίκυ Μαρκολέφα
Advertisements

Say something... Say something...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s