Χρηματοδότηση της ανάπτυξης ή ανάπτυξη της οικονομίας;

Ρητορικό μάλλον το ερώτημα του Bretton Woods Project. Έμαθα για αυτό μέσα από την ActionAid, η οποία συμμετέχει σε αυτή τη συμμαχία ΜΚΟ και ατόμων που θεωρούν ότι θα πρέπει όχι μόνο να ασκούμε κριτική στις πολιτικές του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, αλλά και να τους ελέγχουμε.
Σύμφωνα με το Bretton Woods, στην Υποσαχάρια Αφρική, η χρηματοδότηση της ανάπτυξης μέχρι το 1990 ήταν ευθύνη των κρατών. Μέχρι τότε λοιπόν, η συντριπτική πλειοψηφία των έργων υποδομής, από τα έργα ύδρευσης ως τα δίκτυα παροχής ενέργειας, χαρακτηρίζεται κρατική, αν και στηριζόμενη αρκετά σε ξένη χρηματοδότηση. Από το 2002 μέχρι το 2007, η αξία των έργων υποδομής στις αναπτυσσόμενες χώρες με συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα αυξήθηκε και έφτασε τα 603 δισ. δολάρια. Την ίδια ακριβώς περίοδο, το ποσό που οι φτωχές χώρες έλαβαν για ανάπτυξη, δεν ξεπερνούσε τα 64,6 δισεκατομμύρια.
Στις χώρες επιρροής του ΔΝΤ, η κρατική συμμετοχή στην άσκηση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής σταδιακά μειώνεται.
Όπως στη Σιέρα Λεόνε για παράδειγμα, όπου βρέθηκα το 2007. Είναι μια χώρα με αμύθητο ορυκτό πλούτο, τον οποίο δεν διαχειρίζεται η ίδια. Μεταξύ άλλων, το ΔΝΤ επέβαλε στην κυβέρνηση να ορίσει όριο για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Κάτι σαν το δικό μας ενιαίο μισθολόγιο και το «μία πρόσληψη για δέκα απολύσεις». Έτσι, περιορίστηκαν οι προσλήψεις εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα η πρόσβαση στην παιδεία να μειωθεί, αφού πολλά σχολεία έκλεισαν. Η ανεργία και η φτώχεια αυξήθηκαν.
Στην Ελλάδα, οι κρατικές επενδύσεις για την παιδεία, την υγεία, την κοινωνική πρόνοια, μειώνονται. Γίνονται μεταρρυθμίσεις όπως για παράδειγμα, το κλείσιμο 4 πανεπιστημίων και 150 σχολών ανώτερης τεχνολογικής εκπαίδευσης που προβλέπει το σχέδιο «Αθηνά». Το ίδιο συμβαίνει στον τομέα της ενέργειας, των φυσικών πόρων, της ανάπτυξης υποδομών. Ενθαρρύνονται οι επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα, με πρόσχημα την ελαττωματική λειτουργία του δημοσίου. Όλα αυτά, μέσα σε ένα κλίμα που προβάλει αυτού του είδους την εξωστρέφεια, ως μόνη βιώσιμη επιλογή. Παράλληλα, η σχετική φτώχεια μεγαλώνει και η ποιότητα ζωής μας χειροτερεύει, χωρίς εγγυήσεις ανάκαμψης.
Μια άλλη χώρα, η Αργεντινή, έκανε κι εκείνη την επιλογή της φιλελευθεροποίησης. Επέλεξε αργότερα και καθυστερημένα, τη διατήρηση της ευθύνης άσκησης κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής στις αρμοδιότητες της εκλεγμένης πολιτικής εξουσίας. Τώρα, βγαίνει από το κοραλίτο στέλνοντας παντού το μήνυμα της. Η Αργεντινή δεν είναι παράδεισος. Μετά από χρόνια μεγάλης δυστυχίας, αιματηρών κοινωνικών αναταράξεων και μεταρρυθμίσεων, υπογράφει την τελευταία επιταγή με μαύρο μελάνι, αλλά μπορεί να κοιτάζει μπροστά με δικαιολογημένη αισιοδοξία.
Οι αγορές δεν είναι αυθύπαρκτες, ούτε αυτορυθμιζόμενες. Χρειάζονται τον ανθρώπινο παράγοντα. Με την παραχώρηση των αγαθών όπως το νερό και η παιδεία στις εταιρείες, η αξιοπρεπής διαβίωση θα είναι αδύνατη για ακόμη περισσότερους Έλληνες, όπως έγινε και παραμένει αδύνατη για τόσους άλλους λαούς, με πιο ισχυρές οικονομίες από τη δική μας. Αναρωτιέμαι, κατά πόσο είμαστε ικανοί να διαχειριστούμε και όχι να σπαταλήσουμε κοντόφθαλμα τη δύναμη μας. Άλλωστε, διατηρούμε το δικαίωμα της επιλογής, αλλά και τη διαύγεια σκέψης που μας εξασφαλίζει το γεμάτο μας στομάχι. Αν δεν τρέψουμε άλλες αυταπάτες, όλα είναι πιθανά.
Πηγές:
* Bretton Woods Project:www.brettonwoodsproject.org/el<http://www.brettonwoodsproject.org/el>
** ActionAid blog: Μήπως και το ΔΝΤ χρειάζεται το Γερμανό του;<http://actionaid.yooblog.gr/?p=143>
Φωτογραφία, κείμενο: Vicky Markolefa
Advertisements

Say something... Say something...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s